Hochkönigman

Denk je eens in: 24 kilometer door de bergen rennen. 1500 meter omhoog, 1500 meter omlaag. De zon brandt op je schouders en op het warmste moment van de dag is het 28 graden. Ik ging de uitdaging aan samen met partner in crime Aukje tijdens de Hochkönigman in Maria Alm.

Door een artikel van Annemerel dat ik in 2016 tegenkwam, werd mijn interesse voor de Hochkönigman gewekt. Mijn voorliefde voor Oostenrijk, de bergen én een fysieke uitdaging werden allemaal gecombineerd tijdens deze trailrun. De keuze uit 24, 48 of 85 kilometer was snel gemaakt. 24 kilometer leek mij uitdagend genoeg. In oktober 2016 schreef ik mij officieel in voor de run, niet wetende dat Aukje over dezelfde uitdaging nadacht. Toen mijn inschrijving definitief was sloot ze dan ook snel aan. Thank god, een trainingsbuddy!

De voorbereiding

Vol goede moed begon ik aan mijn training. Ik stelde een schema op om een half jaar later goed voorbereid aan de finish te staan. De afwisseling tussen duurlopen, herstelloopjes en intervaltraining ging goed. Als oefening en hoogtetraining liepen Aukje en ik in november de Zevenheuvelennacht in Nijmegen met goede afloop. Alles leek goed te gaan, totdat ik in november last kreeg van een blessure. De pijn in mijn onderrug en heup maakte het onmogelijk om nog te hardlopen.

De blessure verdween helaas niet door rust te nemen en op 7 december zat ik bij de fysiotherapeut. Na het bespreken van mijn blessure en mijn doel voor juni 2017 begon mijn traject met dry needling en oefeningen. 10 behandelingen en 3 maanden later waren we ondanks alle goede inzet niet veel verder en staakte ik mijn hardloopsessies al bij 1,5 kilometer. Na een maand zonder hardlopen en goede moed kreeg ik de tip om contact op te nemen met Shai bij Fysiomed. Dankzij een frisse blik en goede training heeft Shai mij in 7 behandelingen weten op te lappen. Wat een held! Tussen de behandelingen door kon ik af en toe weer een stukje hardlopen maar 3 juni kwam nu toch wel erg dichtbij. Mijn voorbereiding bestond nu enkel nog uit 3 loopjes van 6,5km, 4km, 8km en rust. Zou dit wel goed komen?

D-day

3 juni, de dag van de Hochkönigman. Aukje en ik maakten ons klaar voor de start. Camelbak gevuld, nooduitrusting op zak en een pet tegen de zon. De eerste gedachte na 200 meter? Dit wordt zwaar. Mega zwaar. We begonnen direct aan een steile klim in de volle zon. Na 4km bereikten we de top van Natrun en mochten we een stukje dalen tot de eerste waterstop. Twee bergtoppen en een lange afdaling later waren we op de helft van het parcours.

Na die eerste 12 kilometer voelden we ons nog fit en begonnen vol goede moed aan de laatste lange klim naar het hoogste punt van de run. 5 kilometer lang klimmen in de volle zon op een steil grindpad maakte het ons alles behalve makkelijk. We hadden elkaar keihard nodig en besloten dat we ook trots op onszelf mochten zijn als we er 7 uur over deden. Letterlijk stap voor stap klommen we naar boven met de nodige rustmomenten. Wat wel gezegd moet worden: het uitzicht was fenomenaal en de rotspartij die we beklommen indrukwekkend.

Keer op keer dachten we de top bereikt te hebben maar niets bleek minder waar. Onze euforie bij het bereiken van het hoogste punt was dan ook enorm. Vanaf hier hoefden we enkel nog af te dalen. Het eerste deel van de afdaling was een zegen. We vlogen naar de beneden. Al snel voelden we helaas hoe moe onze benen waren en werkelijk álles deed pijn. Elke stap was voelbaar door ons hele lijf. Conditioneel waren we goed op peil tijdens het afdalen maar ons lichaam protesteerde. De laatste meters met het eindpunt in zicht waren slopend en de ontlading was enorm na het bereiken van de finish.

Het was een enorm fysiek én mentaal gevecht maar een fantastische ervaring. Het gevoel van overwinning was enorm. Ik werd uiteindelijk 75ste van de 91 vrouwelijke deelneemsters met een tijd van 4:44:59, maar ik had het gevoel van een winnaar. Dit was een race tegen mezelf en ik heb ‘m gewonnen.

Geef een reactie